Αφού παραταχθείτε καθ’ύψος θ’ακολουθήσει ορκωμοσία:
επαναλάβατε μετά από μένα:
Ορκίζομαι
Να φυλάτω πίστη στην τροχιά μου.
Να μη ξεψαρισω ποτέ.
Να διορθώνω κάθε μ…..σου.
Να κινούμαι με τη σκέψη σου.
Να πυροβολώ μ’ένα σου χάδι.
Κι αν δεν τηρήσω τον όρκο μου , να πέσω στη μεσαριά στα χίλια και να μη με σκαλώσουν ούτε οι τράτες.
Έτσι πρέπει ,να είσαι σκληρός, μη σου πάρουν τον αέρα.
Κατά τα αλλά χρειάζονται στοργή και φροντίδα γιατί είναι ευαίσθητα .Ποτέ μη τα παραπετάς, δωσ’τους την αξία που τους πρέπει .Είναι τα αντικείμενα τον ονείρων και του πάθους σου. Πρωταγωνιστούν σε κάθε σενάριο της φαντασίας σου. Βρίσκονται πάντα ανάμεσα σε σένα και το ζητούμενο. Χωρίζουν αλλά και ενώνουν το βλέμμα με την εικόνα .Είναι πανταχού παρόν, και σχεδόν τα πάντα πληρών. Το μόνο που δεν πληρώνουν είναι το πρόστιμο του λιμεναρχείου όταν συλλαμβάνονται για υπερβάλλοντα ζήλο …..λέμε τώρα .Καλά θα ήταν βέβαια να συλλαμβάνονται όλοι όσοι παρανομούν κατά τον άδικο τούτο νόμο και όχι μόνο οι «εύκολοι στόχοι» .Καθ’ότι δεν είναι δυνατόν κύριε πολιτσμάν να πέφτουν μόνο τα δικά μας μάτια στα στραβά και τα αρμοδία να’χουν καταράχτη. Δεν είναι δυνατόν κύριε πόλισμαν να το πιάνουμε κοστα κοστα μόνο στη μπουνάτσα με λιακάδα και να μοιράζουμε τρακοσάρια στους χομπίστες και μετά το ηλιοβασίλεμα να λέμε ότι δεν έχουμε προσωπικό. Δεν μπορεί κύριε πόλισμαν να πέφτει ο δυναμίτης σύννεφο κι εσύ να λες Χριστός Ανέστη. Δε λέω υπάρχουν και όργανα με «όργανα» που τιμάνε το γαλόνι τους, αλλά μόλις πάρουν δεύτερο τους τρώει κι αυτούς το σύστημα.. Αυτό το σύστημα κι αυτός ο «νομοθέτης» που απεφάνθει ότι το Μάιο γεννάνε τα ψαριά και πρέπει δια νόμου να τα προστατέψουμε από τους ερασιτέχνες, ενώ οι επαγγελματίες έχουν την ευλογία του θεού και προπαντός του νόμου να αποδεκατίζουν τις έγγειες ελαφριά, τι καρδιά. Κι έρχεται ο Ιούνης να μας λυτρώσει απ’ της κακιές σκέψεις να ανεβάσει το ηθικό και να απορροφήσει όλη μας την ενέργεια. Αυτή τη συσσωρευμένη ενέργεια που μέχρι τώρα την καταναλώναμε στο σιμιουλέιτορ της φαντασίας μας όλο το μήνα.. Το κακό είναι ότι δεν ξέρεις που να πρωτοπάς. Η πλεονεξία σε τρελαίνει κι αν ήταν δυνατόν θα έκανες το πρώτο σου καρτέρι συγχρόνως σε δέκα πόστα. Φέτος όμως οι πολλές βροχές αλλά κι απανωτοί νοτιάδες μας την κάνανε κουρκούτι. Και πάνω που πάει να στρώσει το βοριαδάκι για λίγες μέρες και λες άντε θα καθαρίσει, μας την κάνει γυριστή ο πουνέντες και ξανά φραπές. Αλλά επειδή είμαι αισιόδοξος πιστεύω ότι θα ανεβούν ψαράκια και θα γίνει παιχνίδι. Όσο για την ορατότητα άμα πιάσουμε τα δέκα μέτρα να είμαστε ευχαριστημένοι, τουλάχιστον για τον Ιούνη. Αυτός βασικά είναι και ο λόγος που προβληματίζομαι για το πώς θα αντιδρούν τα ψαριά στο καρτέρι και σε ποιες ζώνες θα ενδίδουν. Οι πρώτες επαφές βέβαια έγιναν και μάλιστα με χοντρά ψαριά αλλά το σκάφτομαι, να το πω η να μη το πω .Καθότι όμως δεν είμαι ταμαχιάρης και επειδή ο Θεός είπε ότι ο έχων δυο καβάντζες να δίνει τη μια δώστε βάση γιατί είναι δύσκολο το μάθημα .Νέα Πέραμος Καβάλας ακρωτήριο Βρασίδας ,νταβραντισμένο όνομα ε.. δεν ξέρω ποιος και γιατί τον βάφτισε έτσι αλλά και μόνο στο άκουσμα του ονόματος λες ότι τουλάχιστον δεν χωρατεύει. Δυο είναι οι μπάντες που κάνει θάλασσα ,μια προς τον κόλπο και μια που κοιτάζει Αιγαίο, η μέσα έχει ιδιαιτερότητες και γι αυτήν θα εντρυφήσουμε λίαν συντόμως. Απ το πέλαγο μεριά όμως είναι όλα τα λεφτά. Όπως κοιτάς απ την Πέραμο τη θάλασσα τραβάς δεξιά ,περνάς το στρατόπεδο και μπαίνεις στον χωματόδρομο. Τα ψηλοτάκουνα επιβάλλονται για να μη βρει η φούστα σου στις νεροφαγίες. Περνάς το αρχαίο κάστρο και στο λεπτό βλέπεις δεξιά σου την πρώτη αμμούδα Συνεχίζεις το δρόμο σου και σε πολύ λίγο βγαίνεις σε μια μαγική παραλία Μια ωραία ρηχή πλακαδούρα που ξεκάνει απτήν άμμο σχηματίζοντας λιμνούλες κοσμεί τον όρμο και σε προκαλεί να παίξεις στα ρηχά. Εκεί τραβάς χειρόφρενο και αρχίζεις να γδύνεσαι. Τραβάς αριστερά και ρηχοκαρτερεύεις, χάραμα κατά προτίμηση γιατί έχεις και δρόμο μπροστά σου. Όσο χάνεις την ακτή από τα μάτια σου αρχίζει να σε γαργαλήσει το δεξί κατέβασμα .Κρεμάμε λοιπόν με προσοχή το μικρό σαΐνι των ενενήντα εκατοστών και σβερκόνουμε την καδρονούμπα. Το ότι είναι δύσκολο το μάθημα δεν το είπα για καλαμπούρι. Εδώ έχουμε δώσει μάχες με φιλαράκια και μάλιστα τσαμπιόνια που στηρίζουν ότι το ρηχό με το σαΐνι των ενενήντα είναι πιο αποδοτικό. Το σκαλοπατιαστό κατέβασμα με τα σπαρμένα μονόπετρα κρύβει αρκετά θαλάμια που κρατάνε στήρες αλλά φέρνει και συναγρίδες. Αφήνω λοιπόν στην κρίση σου το πώς θα χειρίσεις το θέμα. Όσο προχωρείς κάνει κάτι κενά που πρέπει να προσπεράσεις και στο καπάκι καρτρακυλιάζει ανεβάζοντας την αδρεναλίνη. Αν είσαι τυχερός και σε αφήσουν να δεις που κάνουν πιάτσα έχεις γεμίσει μέχρι και ένα ταψί παντελήδες, αλλά και κανένας σαργός παρείσακτος έτσι για να χαλάσει το χρώμα. Όσο πάει κι αγριεύει το γκρέμι και πρέπει να αγριέψεις κι εσύ .Τα μονόπετρα χοντραίνουν και μπαίνουμε στα ροφικά χωρικά ύδατα. Εκεί τσιτώνω και θέλω να ψαχτηρέψω. Eνα κοντό κρουστικό HILDI μπορεί να δαμάσει την περίσσια φαντασία μου και να πραγματοποιήσει το κάρφωμα ενός εκ των σερανίδων. Κακά τα ψέματα σε αυτό το κομμάτι σου ανεβαίνει το πατριωτικό και κανείς γιούρια μέχρι να λαχανιάσεις, αφού εκτός των άλλων κοπαδιάζουν και μελανούρα. Όσο κοντεύουμε προς το φάρο και γύρω στο μισό χιλιόμετρο πριν, δοκίμασε να ανοιχτείς .Κάνει ένα σήκωμα σωστή πολεμίστρα.. Ο τέλειος καρτερότοπος και λίγο λέω. Από ξύλινο και πάνω στο χέρι και φέρτε μου και συναγρίδες φέρτε μου και μαγιάτικα φέρτε μου και λούτσους …λέμε τώρα. Το θέμα είναι ότι ψάρια σχεδόν πάντα θα δεις ,από κι και πέρα βγάλτα πέρα μόνος σου. Είναι δύσκολα δε λέω αλλά στο κάτω κάτω αυτό είναι που σε εξιτάρει. Το νου σου στους συρτατζήδες όμως γιατί αυτοί δεν κοιτάνε μπροστά τους αλλά το κουταλάκι για τα μελανούρια. Καβατζάροντας τώρα τον Βρασίδα το τοπίο αλλάζει με χοντρά σπασμένα αγκοναροκατρακυλιά που έχουνε αποκοπεί απ τη ράχη του ακρωτηρίου. Τι να περιγράψεις και πώς να το αποτυπώσεις το σκηνικό. Τα κεφάλια μέσα και σε ρυθμό γαζωτικής μηχανής. Βέβαια μη τρελαθούμε τα ψαριά είναι λιγοστά και δύσκολα. Πρέπει να ιδρώσεις για να πάρεις κάτι αξιόλογο, εξού και η γαζωτική, καθότι παίζεις με τον νόμο των πιθανοτήτων. Ως γνωστόν απτό ακρωτήριο ανοίγεται μια τεράστια γλώσσα με κατεύθυνση ανατολική . Θα σου έλεγα να την βουτήξεις μόνο με σκάφος απίκο και βαρκάρη του σιναφιού αλλιώς μη τολμήσεις σε φάγανε λάχανο, ακόμα και με το Ζέπελιν για σημαδούρα. Αλλά αν τα καταφέρεις και καρτερέψεις έστω και για λίγο, ειδικά τον Ιούνη θα με θυμηθείς .Αυτό που με ανησυχεί και το ξανάλεω είναι η πολύ μικρές ορατότητες. Όσο για το γυρισμό εάν έχεις κόντρα το ρεύμα έχεις και μια εναλλακτική. Να συνεχίσεις από μέσα κάνοντας τον κύκλο της χερσονήσου και στον δεύτερο κολπίσκο κανείς τον αμφίβιο καταδρομέα για δέκα λεπτά μέχρι να βγεις στο αμάξι σου. Καλές βουτιές.
