Ο έρμος. Κι αυτό το κινητό δεν το ξεχνάω, αλλά και να το ξεχάσω θα φροντίσει να είναι στη θέση του και φορτισμένο στη στεγανή θήκη του πάνω στη σημαδούρα. Σκέφτεται πριν από σένα για σένα και λύνει κάθε σου πρόβλημα πριν καν σου δημιουργηθεί όλα αυτά όμως χωρίς τον ξενοδόχο γιατί άμα το κεφάλι πάρει νερό και πατήσει καμία εξίσωση παθαίνει αντανακλαστική ξεχασίτιδα. Κατεβάζει ασφάλειες και μην τον είδατε. Όχι εξεπιτούτου να είμαστε και γνήσιοι, άμυνες είναι αυτές κι αν δεν τις είχαμε ζήτω που καήκαμε . Και το καλό που σου θέλω μη συμβιβαστείς και μη σε πάρουν αγκαζέ κόρη και πεθερά γιατί θα καταντήσεις σαν κάτι φιλαράκια ονόματα δε λέω που χουνε σχέση με το άσμα του Καλατζή «Ο κουταλιανός ¨» .
Αυτή τη φορά τις παρατήσαμε ανάμεσα σε δυο μπιτς μπαρ για να τις μπερδέψουμε και δεν είδαν καν προς τα πού φύγαμε. Στον αι Γιάννη ως γνωστόν από τότε που έφυγε το κάμπινγκ γέμισε η παραλία με ενοικιαζόμενα κάθε μορφής. Πλήρης εκμετάλλευση δηλαδή ,κι εμείς αντί να καταλάβουμε μια επιβλητική θέση με πλήρη ορατότητα για ένα ιαματικό οφθαλμόλουτρο, φοράμε την μικρού όγκου και πεδίου παρωπίδα ικανοποιώντας ένα ακόμα πιο δυνατό ένστικτο απ αυτό του φουστανοκυνηγού….του γνησίου κυνηγού. Λίγες δεκάδες μετρά ανατολικότερα διαμορφώνεται ένας προκλητικός κάβος που βυθίζεται και ξανά αναδύεται σχηματίζοντας μια άγρια χωμάτινη νησίδα.
Το σκηνικό τουλάχιστον γύρω γύρω είναι ιδανικό για εκπαίδευση με υψηλά ποσοστά ασφάλειας έναντι των επίσης εκπαιδευόμενων χειριστών πάσης φύσεως πλεούμενων. Κάποιες ώρες της ημέρας όμως που συνήθως είναι οι ποιο βάρβαρες είναι και οι μοναδικές που μπορεί να σου δώσουν την ευκαιρία να δεις και να κρεμάσεις στο καρφί σου κάποια άσπρα ψάρια. Αυτά τουλάχιστον όσο αφορά το καλοκαίρι γιατί απ τον Σεπτέμβρη και μετά είσαι άρχοντας. Το γύρω γύρω καλό είναι να το κανείς νωρίς μη προλάβει άλλος γιατί δεν επιμένουν τα ψαριά και πολύ σ αυτή τη ζώνη, προτιμάνε να μείνουν νηστικά παρά να παίξουν το κεφάλι τους κορώνα γράμματα για να μάθουν τι όπλο κρατάς. Και φυσικά δακτυλάτο με ενενηντάρι συμβατικό και ενισχυμένο το αριστερό γάντι .Έμφαση δίνουμε στα ξενεράκια στην κορυφή που κοιτάει πρώτο πόδι .Ένα μισάωρο στατικό και το πρώτο τραπέζι πιστά θα δεις ότι δεν είναι τυχαίο. Κανά λαυράκι κάνα γοφαράκι αλλά και καμία τσιπουρίτσα ξέμπαρκη πιθανόν να σε ανταμείψουν για το χρόνο που αφιέρωσες. Ειδάλλως βάζεις στην κορώνα της πυξίδας τις 210 μοίρες και το κόβεις για τα ανοιχτά. Και λέω πυξίδα γιατί χωρίς πλάκα αν δεν γνωρίζεις τα σημάδια θα κολυμπάς ίσα για να γυμνάσεις τα ποδιά σου και ξερά μπορεί να μη δεις. Με ορατότητα γύρω στα 15 μέτρα δε θα χάσεις καθόλου το βυθό από τα μάτια σου αρκεί να μη λοξοδρομήσεις .Καλά θα ήτανε βέβαια να έριχνες και καμία μάτια δεξιά αλλά κυρίως αριστερά για κάνα φυκόφρυδο μια και κρύβονται αρκετά χωρίς να φαίνονται από πάνω. Φυσικά δεν αρκεί μια εξόρμηση για να μάθεις τον τόπο και που γίνονται τα ανεβάσματα, γι’αυτό να σε συστηματικός και να βάζεις σημάδια αν θέλεις να ξαναπάς στο ίδιο θαλάμι .Παντελήδες και καμία στήρα είναι τα ενδιαφέροντα της περιοχής αλλά αν πλαγιάσεις κάτω απ τα 20-25μ κάνει και στήρες .
Γενικά γέρνεις προς τα αριστερά και στα ορια της ορατότητας επιχειρείς πάντα με το ζευγάρι να σε κοιτάει. Είναι πολύ άτιμες οι στήρες εδώ και θέλεις μακρύ και δυνατό ξύλινο η carbon με τουλάχιστον 7 ή 7,5mm βέργα για να καταφέρεις να της βάλεις στο δραστικό σου. Φυσικά δεν μιλάμε για καρτέρι αφού δεν συγκινούνται όσα λεπτά και να περιμένεις κρυμμένος .Μόνο πλαναριστός και με στυλάκι « κουκίδα που μεγαλώνει» μπορεί να σε δεχτούν και να σου δώσουν μια ευκαιρία στην ευτυχία.. Κολυμπώντας λοιπόν ευτυχισμένος εφόσον …λέμε τώρα ,έχεις κρεμάσει μια πρασινομάτα και πας για το κεφάλι πούνε άλλο μισό μίλι σχεδόν μακριά και 2,5μ βαθύ. Θα συναντήσεις κι αλλά παρόμοια φρύδια αλλά και κάποιες συστάδες από πέτρες που συνήθως είναι πρόχειρα καταλύματα για μελανούρια που ανεβαίνουν για να παίξουν σε συγκεκριμένες ώρες. Αν ασχοληθείς μ αυτά είσαι καταδικασμένος σε υπερκαπνία ,εκτός κι αν τα ονειρευτείς στο τηγάνι, τότε πάω πάσο δεν παίζονται.
Άμα τώρα σου έχει μείνει κουράγιο φτάνεις και στο κεφάλι.
Τώρα βέβαια μη φανταστείς τίποτα χαράκια ,τίποτα κοφτά ,τίποτα μπαλκόνια και ότι συνήθως έχει ένα κεφάλι ξέρας.
Για γήπεδο ποδοσφαίρου θα το έκανα με κάτι περίεργα πετροειδή που μοιάζουν με λαμαρίνες και ξεφυτρώνουν απ τη γη. Αφού σου δίνει την εντύπωση ότι είσαι γιαλό και μόνο όταν βγάζεις το κεφάλι σου απ το νερό συνειδητοποιείς την απόσταση που σε χωρίζει απ την καλή σου.
Το κεφάλι μέσα όμως ξανά γιατί όσο κοιτάς έξω θα σε πιάσουν τα μάγια της και ξέρεις τι εύχεται ε….να του χαλάσει το όπλο να του βουλώσει το αυτί, να τον πιάσει κόψιμο. Τον άχρηστο αφού πάλι τίποτα δε θα βγάλει, τζάμπα τραβιέται και παριστάνει τον ψαροντούφεκα. Αλλά μη μασάς ζηλεύει που βρίσκεις κάτι άλλο πιο ενδιαφέρον και αμολάει κακίες. Η ένταση τώρα της γλωσσοφαγιάς καθώς και η ποιότητα της έχει να κάνει με την διάρκεια της σχέσης, σε συνάρτηση με το βάθος της (ελεύθερος ,αρραβωνιασμένος, παντρεμένος). Καλύτερα όμως να μην εμβαθύνουμε γιατί θα πέσει κάνα βουντού και θα φταίω εγώ. Δε ξέρω γιατί αλλά συνεχώς ξεφεύγω απ το θέμα και θα παρεξηγηθώ κιόλας. Επί του θέματος λοιπόν.
Εννοείται βέβαια ότι βρίσκεσαι σε ξερά και θα πρέπει να έχεις πάντα το νου για κάνα μαγιάτικο ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες .Έχω δει μεγάλα κοπάδια να γυροφέρνουν την νότια και βαθύτερη πλευρά της ξέρας .Αλλά δε θα σας πω περισσότερα για την ΝΔ πλευρά γιατί θέλει άλλη ψυχολογία και μετά από ένα μίλι κολυμπητό δε θα ήτανε φρόνιμο να δοκιμάσεις τα όρια σου. Αν παρόλα αυτά δεν έχεις σταυρώσει τίποτα το αξιόλογο δοκίμασε τις ικανότητες σου στα πρώτα σκαλοπάτια δυτικά γύρω στα 12μ για κάνα δρακουλίνι ,έχεις βάσιμες ελπίδες να της βουλώσεις το στόμα και να σε παραδεχτεί δημοσίως .
